Na Marsie jest… Paliwo!
Z pewnością największą zaletą Motomyszy z Marsa jest to, że komiks doskonale rozumie, czym przed laty zdobył sympatię widzów serial animowany. Melissa Flores nie próbuje na siłę zmieniać jego tożsamości ani zamieniać lekkiej, przygodowej opowieści w mroczny dramat science fiction. Zamiast tego otrzymujemy historię, która zachowuje charakterystyczną dla marki mieszankę humoru, akcji i nieco komiksowej przesady. Fabuła bowiem przenosi czytelników na Marsa, jeszcze zanim Throttle, Vinnie i Modo trafili na Ziemię. To prequel wydarzeń znanych z kreskówki, pokazujący rodzinny świat bohaterów w chwili, gdy planeta znajduje się pod coraz większą presją ze strony Plutarkian. Obcy najeźdźcy nie tylko eksploatują marsjańskie zasoby, ale również realizują plan, który może doprowadzić do chaosu i zagłady całego globu. W obliczu narastającego zagrożenia tytułowa trójka staje do walki, wspierając ruch oporu i próbując powstrzymać katastrofę.
Scenariusz sprawnie balansuje pomiędzy dynamicznymi sekwencjami pościgów i walk a bardziej osobistymi momentami. Szczególnie dobrze wypada relacja między głównymi bohaterami. Throttle pozostaje opanowanym liderem grupy, Vinnie nie traci swojego brawurowego charakteru, a Modo wciąż jest potężnym wojownikiem o wyjątkowo dobrym sercu. Ich wzajemne docinki, lojalność i poczucie braterstwa sprawiają, że nawet najbardziej szalone wydarzenia mają emocjonalny fundament. Na pochwałę zasługuje również sposób, w jaki komiks rozwija marsjańskie tło konfliktu. Historia nie ogranicza się wyłącznie do prostego starcia dobra ze złem. W tle przewijają się motywy korporacyjnej chciwości, bezwzględnej eksploatacji zasobów oraz technologii, która miała pomagać, a została wykorzystana do niszczenia. Dzięki temu opowieść zyskuje odrobinę głębi, nie tracąc przy tym lekkości i przygodowego charakteru.
Co ważne, Panika na Czerwonej Planecie pozostaje przystępna zarówno dla wieloletnich fanów Motomyszy, jak i osób, które nigdy wcześniej nie miały styczności z tą marką. Znajomość serialu pozwala wychwycić liczne smaczki i odniesienia, ale sama historia została skonstruowana na tyle przejrzyście, że nowi czytelnicy bez problemu odnajdą się w świecie marsjańskich rebeliantów.
Nowy tom jak nowy odcinek serialu?
Daniel Gete nie próbuje kopiować kreskówki kadr po kadrze. Zamiast tego rozwija jej charakterystyczną estetykę, zachowując wszystko to, co fani pamiętają najlepiej – przesadę, energię i heavymetalowy klimat – ale przedstawia je w bardziej szczegółowej i dynamicznej formie. Najlepiej wypadają sceny akcji. Pościgi przez marsjańskie pustkowia, eksplozje, walki z Plutarkianami czy starcia z gigantycznymi stworzeniami mają odpowiednią skalę oraz tempo. Rysownik potrafi przekazać ruch niemal na każdej planszy, dzięki czemu komiks czyta się szybko i płynnie. Motocykle pędzą przez kadry, a dynamiczne ujęcia sprawiają, że łatwo wyobrazić sobie ryk silników, czy wszechobecny chaos pola walki.
Dużą rolę odgrywają również kolory. Paleta zastosowana przez Allesandro Santoro jest intensywna, nasycona, a momentami wręcz krzykliwa – ale właśnie tego wymaga świat Motomyszy. Dominują gorące czerwienie, pomarańcze i żółcie marsjańskich krajobrazów, które podkreślają pustynny, postapokaliptyczny charakter planety. Dzięki temu Mars przypomina momentami skrzyżowanie klasycznego science fiction z estetyką rodem z Mad Maxa. Kolory skutecznie wzmacniają także emocje scen, zarówno tych pełnych akcji, jak i spokojniejszych, bardziej kameralnych momentów.
Na uwagę zasługuje również projekt postaci. Bohaterowie zachowali swoje rozpoznawalne cechy i osobowości, które od razu przebijają przez rysunki. Throttle, Vinnie i Modo wyglądają dokładnie tak, jak powinni wyglądać współcześni spadkobiercy swoich animowanych odpowiedników. Komiks nie boi się przy tym bardziej ekspresyjnej mimiki, co pozwala lepiej wybrzmieć humorowi i relacjom między bohaterami.
Nie wszystkie decyzje artystyczne będą jednak trafiały do każdego odbiorcy. Szczególnie zbliżenia na twarze potrafią momentami sprawiać nieco dziwaczne wrażenie. Mocno stylizowane rysy i wyolbrzymiona ekspresja czasami balansują na granicy karykatury, przez co pojedyncze kadry mogą wyglądać nieco groteskowo. Podobnie jest z projektami niektórych antagonistów, którzy celowo przedstawieni zostali w sposób przesadny i odpychający. To zabieg zgodny z estetyką dawnych kreskówek, choć współczesnym czytelnikom może wydać się odrobinę staromodny.
Klasyka się nie starzeje
Komiksowe Motomyszy z Marsa to przykład rebootu, który rozumie własne korzenie. Twórcy nie próbują na siłę dekonstruować kultowej marki ani udowadniać, że dziecięca seria z lat 90. musi koniecznie stać się mroczniejsza i bardziej cyniczna, by zainteresować współczesnego odbiorcę. Zamiast tego oferują dynamiczną opowieść SF, która zachowuje szaloną energię oryginału, a jednocześnie potrafi przemycić kilka bardziej dojrzałych tematów.
Pod warstwą efektownych pościgów, eksplozji i pojedynków kryje się bowiem historia o wojnie, utracie domu, korporacyjnej chciwości oraz konsekwencjach decyzji podejmowanych przez ludzi sprawujących władzę. Konflikt między Marsjanami a Plutarkianami nie jest jedynie pretekstem do widowiskowej akcji. Scenarzystka Melissa Flores pokazuje również koszty wojny, los uchodźców czy wpływ traumy na bohaterów, dzięki czemu opowieść zyskuje więcej emocjonalnej głębi niż można by oczekiwać po komiksie opartym na kreskówce sprzed ponad trzech dekad.
Nie oznacza to jednak, że album jest pozbawiony wad. Jako pierwszy tom nowej serii dużą część miejsca poświęca budowaniu świata i przedstawianiu konfliktu, przez co fabuła rozwija się momentami w dość przewidywalny sposób. To przede wszystkim historia wprowadzająca, która układa pionki na planszy i przygotowuje grunt pod kolejne wydarzenia. W końcówce pojawiają się również elementy związane z szerszym uniwersum NacelleVerse, które mogą wywołać mieszane uczucia. Z jednej strony otwierają nowe możliwości fabularne, z drugiej niektórzy czytelnicy mogą odnieść wrażenie, że uwaga na chwilę odwraca się od samych Motomyszy.
Nie zmienia to jednak faktu, że jako całość Panika na Czerwonej Planecie działa bardzo dobrze. To komiks świadomy swojej tożsamości, pełen energii, humoru i nostalgii, ale jednocześnie wystarczająco nowoczesny, by zainteresować również osoby, które nigdy nie oglądały oryginalnego serialu. W skrócie, powrót Throttle’a, Vinniego i Modo można więc uznać za udany. To nie jest historia, która redefiniuje gatunek czy wywraca założenia serii do góry nogami. To po prostu bardzo dobra przygodowa opowieść science fiction, która dostarcza dokładnie tego, czego oczekuje się od Motomyszy z Marsa – charyzmatycznych bohaterów, widowiskowej akcji i ogromnej frajdy z lektury.
