Najdziwniejsze rodzicielki ze świata fantasy

Kala – Tarzan

Chcąc poznać historię tej niezwykłej miłości, musimy cofnąć się do 1999 roku, kiedy to wytwórnia Walta Disney’a postanowiła zekranizować historię opowiadającą o chłopcu, który dorastał w dżungli, pod opieką dzikich zwierząt. Niemowlaka ukrytego w skrzyni, pod warstwą materiału, przed atakiem krwiożerczego geparda Sabory, odnajduje gorylica Kala. Okazuje się, że dzień wcześniej straciła ona swoje ukochane dziecko, którego ojcem był Kerchak – lider małpiego stada. Samica zdaje sobie sprawę z tego, że znaleziony przez nią malec nie ukoi bólu po śmierci własnego syna. Mimo obawy przed odrzuceniem przez stado, postanawia zabrać go ze sobą do dżungli i wychować jak własne dziecko. Kala nazwała przybranego synka Tarzan, nauczyła go, jak żyć w dziczy, obdarzając przy tym prawdziwą matczyną troską. Opiekę nad nim sprawowała sama, ponieważ jej wcześniejsze obawy się potwierdziły i Kerchak nie zaakceptował odmienności chłopca. Zdanie zmienił dopiero przed śmiercią, kiedy Tarzan swoją walecznością i odwagą udowodnił mu, że zasługuje na miano jego syna. Bajka ma w sobie znacznie więcej symboliki niż na pierwszy rzut oka może się wydawać. Jak mało która, pozostaje aktualna w dzisiejszych czasach. Myślę, że historię relacji Tarzana i Kali można porównać do doświadczeń matek, które z różnych powodów decydują się na adopcję dziecka. Ekranizacja Walta Disney’a pokazuje nam, jak wiele przeciwności losu potrafi znieść matczyna miłość i jak wiele przeszkód pokonać. Kala jest również przykładem na to, że ze strony zwierząt możemy doświadczyć równie dużo miłości, co ze strony człowieka. Opowieść udowadnia, jak ważną rolę w życiu dziecka odgrywa matka, nieważne czy biologiczna, czy zastępcza. – Katarzyna Jamróz