Trzy książki w jednym – co za szczęście! Od wielu lat Wydawnictwo Egmont właśnie w taki sposób wydaje Kocie Tłuste Trójpaki. Najnowszy tom to już 17. w całej serii! Zapraszam do zapoznania się z jego recenzją wszystkich fanów tłustych kotów (i nie tylko)!
Humor na pierwszym miejscu
Niewątpliwie czynnikiem, który wpłynął na popularność komiksów Jima Davisa, jest humor – oparty na codziennych obserwacjach, nie zawsze subtelnej ironii oraz wyrazistych, łatwych do zapamiętania charakterach. I w samym centrum, w blasku fleszy, Garfield – skrajnie leniwy, wygodnicki i wiecznie głodny kot, który z biegiem lat stał się uosobieniem naszych – czytelniczych – słabości. Zwierzaka znamy już tak długo (nie tylko z komiksów, ale i z filmów, gadżetów…), że charakterystyczne poczucie humoru, które najbardziej doceniamy w serii, działa uniwersalnie. Nie musimy znać wcześniej kontekstu kulturowego, gagów, bohaterów w sumie również nie… Proste, ale celne spostrzeżenia dotyczące zróżnicowanych relacji między ludźmi (i zwierzętami) i ich powtarzalność są kluczem do sukcesu: niby czytelnik wie, czego się spodziewać, a jednak jednocześnie wciąż czerpie radość z lektury komiksu i chętnie do niego wraca.
Nic dwa razy się nie zdarza
Niefortunnie byłoby myśleć, że paski komiksowe w tomach się powtarzają. Garfield jest – co prawda – wciąż gotowy do ataku: dręczy Jona, psuje jego randki (nie mniej, nie bardziej niż sam ludzki bohater…), krzywdzi Odiego, niszczy sąsiadom rabaty (i zjada ptaszki…), a także poluje na mniejszych mieszkańców gospodarstwa domowego… Ponadto nie jest w stanie zaspokoić swojego apetytu i nie chodzi tylko o jedzenie, a właśnie o wspomniany zamęt i żart! Komiksowe paski zebrane w najnowszym kolorowym tomie Tłusty Koci Trójpak jednak trafnie ukazują, jaka zmiana zaszła w popularnym, kocim bohaterze przez lata. I choć niezmienne pozostały apetyt i poczucie humoru, upływ czasu jest nieubłagany, co bezpośrednio wpływa na usposobienie kota.
Przełomowy moment
Tom siedemnasty zasługuje na entuzjastyczną recenzję. Można zwrócić uwagę nie tylko na wspomniany wszechobecny humor, ale i mistrzowską lekkość narracji. Komiks czyta się i ogląda z zaciekawieniem, chętnie również się do niego wraca. Wspomniany w nagłówku przełomowy moment jest jednak kluczowy i niemożliwy do pominięcia – po raz pierwszy od dekad Jon wchodzi w trwały związek z Elizabeth „Liz” Wilson (weterynarką, która jest przedstawiana jako obiekt uczuć Jona Arbuckle’a, bohater wielokrotnie zaprasza ją na randki, zwykle bez powodzenia). Ta zmiana ma wpływ na rzeczywistość wszystkich domowników, co ciekawe dla Garfielda jest to również okazja na zarobienie paru groszy, z czego chętnie korzysta. Wątek nadaje serii świeżości, a nam – czytelnikom – nieco satysfakcji. Cieszymy się szczęściem Jona!
Słowem zakończenia
Należy podkreślić wysoką jakość wydania komiksu. Trzy tomy, zebrane w jednej książce, są opracowane w kolorowym, atrakcyjnym wizualnie formacie, który naprawdę dobrze prezentuje się na półce (możemy wracać do trójpaków wtedy, kiedy tylko mamy na to ochotę). Niestety nieregularność wydawnicza wprowadza nieco zamieszania wśród fanów cyklu i bezpośrednio wpływa na ogólną ocenę serii. Możemy jednak mieć nadzieję, że kolejny (18.) tom już niedługo pojawi się w zapowiedziach, co zaoszczędzi nam nieco trosk. W końcu na Garfielda zawsze warto poczekać.
