Nadchodzi upadek Rzymu. To wciąż odległa perspektywa, ale zbliża się nieuchronnie. Zapobiec mu może jedynie Bractwo Seta - tajna organizacja, która zdaje sobie sprawę z nadciągającej tragedii. Komiks przedstawia jej działania na przestrzeni setek lat.
Starożytny Rzym? Poproszę
Jestem bardzo prostym odbiorcą – widzę starożytny Rzym, biorę się za czytanie. Spodziewałem się więc majestatycznych wnętrz, monumentalnych bitew, legendarnej dyscypliny i wciągającej (choć skopiowanej!) mitologii. Czy to dostałem? Cóż, bardzo pobieżnie. Wszystkie te elementy faktycznie znajdziemy w komiksie od wydawnictwa Lost in Time, jednak kryją się one za opowieścią o chwiejącym się Imperium. Gwiazdy zapowiadają niechybny upadek Rzymu, a Bractwo Seta próbuje go powstrzymać. Właśnie na tej walce, rozłożonej na długie lata, skupia się cała fabuła.
Schyłek potęgi
281 rok naszej ery. To nie są czasy największej świetności Cesarstwa Rzymskiego, co widać już od pierwszych stron. Moralne zepsucie elit, walka o władzę, dworskie intrygi i wewnętrzny rozpad machiny wojennej, jaką była imperialna armia. Do tego dochodzą katastrofalne przepowiednie. Śledzimy beznadziejne starania Bractwa, które szuka odpowiedniego kandydata na nowego władcę – Zbawcę Rzymu. Jak wiemy z historii, nie zakończą się one sukcesem. I tu przechodzimy do minusów fabuły.
Czysty chaos
Komiks jest okrutnie chaotyczny. Być może wynika to z bardzo długiego okresu, w którym toczy się akcja. Władcy przychodzą i odchodzą, bohaterowie umierają, a na ich miejsce pojawiają się nowi. Zanim zdążymy przyzwyczaić się do jednej postaci, już zastępuje ją kolejna. Wprowadza to nie tylko bałagan (niczym przy upadku Rzymu), ale też ogromnie utrudnia śledzenie fabuły, nie mówiąc już o przywiązaniu się do konkretnych osób. Koncepcja jest oczywiście ciekawa, trudno jednak wciągnąć się w historię, w której co kilka stron akcja przeskakuje o kilkadziesiąt lat.
Kto jest kim?
Nie pomaga też warstwa graficzna. Skądinąd bardzo dobrze oddaje sceny batalistyczne i architekturę, ale bohaterów rysuje niemal jednakowo. Połapanie się, kto jest kim, i tak utrudnia już pędząca na łeb na szyję fabuła, a podobne twarze dodatkowo to komplikują. Piękne rysunki wspaniale budują ciężką atmosferę upadku cywilizacji, gorzej radzą sobie natomiast z oddaniem indywidualnych cech postaci.
Czy warto?
Czy Cywilizacje: Rzym to dobry komiks? Graficznie tak. Fabularnie to bardzo chaotyczna opowieść, która może przyprawić o ból głowy. Twórcom należą się jednak ukłony za historyczne podejście do tematu. Zgadzają się nie tylko zbroje, budynki i realia epoki, ale też osadzenie w czasie i daty życia poszczególnych postaci, z których większość faktycznie istniała! Wszystkie te zalety giną jednak w bałaganie, który tworzą czasowe przeskoki akcji.
