To, co wojownik lubi najbardziej
W grze tworzymy naszego własnego kociego Wojownika. Możemy wybrać jego klan, wygląd oraz imię (z listy). Wszystko to wpływa na cechy, które otrzymuje nasz bohater. Rozpoczynamy rozgrywkę jako uczeń i śledzimy typową “karierę” dla głównych bohaterów serii, czyli stajemy się wojownikiem, później zastępcą, a na koniec przywódcą klanu. Oczywiście, aby osiągnąć kolejne kroki milowe, musimy albo pokonać bossa, albo wbić odpowiedni poziom postaci.
Gra oferuje wiele zadań, zarówno głównych jak i pobocznych. W większości polegają one na walce z wrogami, patrolowaniu czy nanoszeniu zapachu na granice terenu naszego klanu. Oczywiście w trakcie eksploracji ogromnej mapy, mamy wiele okazji do polowania na zwierzynę czyli wiewiórki. myszy, króliki oraz (tylko dla Klanu Rzeki) ryby, jaki i natykamy się na wrogów, głównie koty z innych klanów, włóczędzów (koty nie należące do żadnego z klanów) i psy. Sama walka jest rozgrywana typowym systemem turowym, maksymalnie 3 vs. 3. W trakcie rozgrywki odkrywamy różne ruchy dla naszego wojownika oraz jego drużyny, która jest losowo dobrana przez grę.
Cała mapa została podzielona na terytoria czterech klanów – Pioruna, Cienia, Wiatru i Rzeki oraz Księżycowej Sadzawki. Ogromnym plusem i zarówno dowodem researchu twórców gry jest design poszczególnych terenów. Obszar Klanu Pioruna znajduje się w wielkim lasie, na którego granicach są ślady dwunożnych (ludzi), a Klanu Cienia wyróżnia się stylizacją na mroczne bagno. Z kolei strefa Klanu Wiatru to wielkie niziny z polami lawendowymi. A Klan Rzeki, jak sama nazwa wskazuje, otrzymał terytorium pokryte wieloma rzekami oraz małą wyspę. Wygląd Księżycowej sadzawki został wiernie oddany opisowi z książki.
Zaskoczenie jest najlepszą bronią Wojownika
Warrior Cats: Clans of the Forest z pewnością pozytywnie zaskakuje. Gra została stworzona w bardzo przyjemnej, kreskówkowej grafice. W podczas trwania rozgrywki towarzyszy nam spokojny oraz klimatyczny ambient, który jest dopasowany do charakteru każdego klanu. Kreator postaci jest zaawansowany, pozwala nam na wybór wielkości, koloru i wzoru sierści, kształtu ogona oraz cech wyglądu pyszczka naszego wojownika. Te elementy, wygląd obszarów oraz małe elementy takie jak, duża ilość królików na terenie Klanu Wiatru czy łowienie ryb dla Klanu Rzeki, pozwalają graczowi na pełną immersję w świat Wojowniczych kotów.
Gra oferuje dwa tryby rozgrywki – fabularny oraz obrońcy. Ten ostatni polega na pokonaniu największej ilości w wrogów, którzy po każdej rundy stają się coraz większym wyzwaniem. Możemy w nim walczyć zarówno naszym bohaterem, jak i jakimkolwiek kotem z naszego klanu. Natomiast w trybie fabularnym rozgrywamy główną historię gry, polegającą na staniu się nowym przywódcą i uchronieniu klanu przed zagrażającym mu niebezpieczeństwem. Podczas rozgrywki odblokowujemy tryb potyczki, w którym możemy zmierzyć się z innymi graczami.
Wszyscy popełniamy błędy. Niektóre mają echa, które trwają wiecznie
Tak samo jak gra z uniwersum Wojowników przyjemnie zaskakiwała, to tak samo gorzko rozczarowywała. Pierwsze co się rzuca zaraz po uruchomieniu gry to “ciekawy” wybór dotyczący sterowania. Kamerą nie poruszamy myszką, a strzałkami, aby w celu wyjścia z danej opcji używamy backspace, a menu pauzy jest pod klawiszem z logo Windowsa. Daje to wyrażenie, że domyślnym sposobem sterowania jest pad, a twórcy zapomnieli dostosować to dla użytkowników klawiatur i myszek.
Tryb fabularny również pozostawia wiele do życzenia, głównie jest zbyt mało… fabularny. Historia każdego z czterech klanów opiera się na tym samym schemacie, czyli przywódca poznaje proroctwo przedstawiające zagrożenie, pojawiamy się my jako świeżo upieczony uczeń. Po kilku zadaniach i pokonaniu bossa, stajemy się wojownikiem i ponownie powtarzamy ten schemat, aż zostajemy mianowani przywódcą. Wtedy udajemy się do Księżycowej Sadzawki, uzyskujemy błogosławieństwo Klanu Gwiazdy i pokonujemy głównego złego i dostajemy szczęśliwe zakończenie. Misje, które dostajemy pomiędzy poszczególnymi etapami, również nie są zbyt interesujące i polegają na dobrze znanym “przynieś, wynieś, pozamiataj”. Cała historia jednego klanu zajmuje maksymalnie 7 godzin rozgrywki.
W miarę z kolejnymi godzinami rozgrywki walka staje się coraz bardziej nużąca. Walczymy z dokładnie tymi samymi przeciwnikami w dokładnie tych samych miejscach. Graczowi oferuje się wiele ataków, natomiast różnych animacji walki jest 4 lub 5. W trakcie niektórych potyczek gra oferuje nam wybory, które są pozorne i dają dokładnie taki sam efekt, zazwyczaj polegający na uzyskaniu dodatkowego przedmiotu. Poza różnorodnością w systemie walki, brakuje również leksykonu ziół oraz zaznaczenia gdzie na mapie można znaleźć potrzebną nam roślinę, zwłaszcza leczącą.
Zabrakło “tego czegoś”, co czyni Wojowników Wojownikami
Z jednej strony widać, że twórcy gry dobrze zapoznali się z książkowym światem Wojowników. Tak, jak już wymieniałam, design gry, zarówno ten wizualny, jak i dźwiękowy jest piękny i bardzo przyjemny dla oka i ucha gracza. Jest to po prostu świat, w którym chciałabym się zanurzyć i spędzić wiele godzin. Natomiast sama grywalność jest bardzo kiepska i najprawdopodobniej zawiódł koncept losowego generowania zarówno postaci, jak i misji w grze. Z jednej strony dobrze brzmi hasło “każda rozgrywka jest unikalna”, ale z drugiej odbiera możliwość pogłębienia fabuły. Wszystkie misje nie mają jakiegoś większego celu i nie są ze sobą połączone. Duża część istotnej części fabuły dzieje się za naszymi plecami, takie jak śmierć czy ewentualna zdrada członków klanu. Również generowanie innych postaci w grze w sposób losowy powodowało, że większość z nich wyglądała dość dziwnie i brakowało im jakiejkolwiek głębi. Przez to w grze również nie spotkamy żadnych z ikonicznych bohaterów serii książkowej.
Ogółem Warrior Cats: Clans of the Forest przedstawiała się jako bardzo ambitny projekt próby oddania ducha serii książek autorstwa Erin Hunter. I na początkowym etapie rozgrywki faktycznie gra zapiera dech w piersi. Tworzenie własnego kociego Wojownika, eksplorowanie ogromnego terytorium klanu oraz pierwsze walki z pomniejszymi przeciwnikami sprawiało, że uważałam ją za solidną produkcję. Niestety wraz z kolejnymi godzinami ten czar pryskał i pozostawił po sobie jedynie rozczarowanie. Nie mniej jednak liczę, że twórcy postarają się jeszcze poprawić grę i dodać jej jakieś większej różnorodności.
Grę do recenzji dostaliśmy dzięki wydawcy, za co bardzo dziękujemy, ale nie wpływa to na ocenę końcową produktu.
