(Niezbyt) epicka saga
Na początek trochę o fabule. W Viking Frontiers obejmujemy rolę wodza klanu wikingów. Podczas morskiej podróży zostajemy złapani przez sztorm i rozbijamy się na nieznanym lądzie. Teraz musimy odnaleźć wszystkich członków naszego klanu i zbudować nam nowe życie w tej nieznanej krainie. Choć koncepcja historii brzmi nawet ciekawie, to niestety kompletnie nie działa. Głównym powodem jest jej tempo zaburzone przez rozwiązania użyte w rozgrywce. Całość snuje się w ślimaczym tempie przez zdecydowanie zbyt długie zadania polegające na wykonaniu trywialnych czynności (więcej o tym za chwilę). Całości nie pomagają nudne i nijakie jedynie zlecające kolejne zadania postacie.

Jak długo to jeszcze zajmie?!
Przejdźmy do rozgrywki, bo jest tu o czym opowiadać. Niestety wszystko, co można napisać jest negatywne. Już w pierwszych minutach gry trafiłem na kilka błędów, w tym jeden, który prawie zablokował mi postęp. Zacznijmy od skakania, które działa… czasami. Ogólnie użycie skoku to loteria, a gdy już zadziała, to ze sporym opóźnieniem. Przez to właśnie prawie się zablokowałem. Zbierałem zasoby zeskoczyłem z niskiej górki i utknąłem między skałami. Jedyne co mnie tutaj uratowało przed rozpoczęciem rozgrywki od nowa, to zdolność teleportacji. Dzikie zwierzęta w tej grze są wyjątkowo głupie. Wystarczy trochę pobiegać za jakąś sarną czy zającem by ten utknął na pierwszej lepszej przeszkodzie i z oślim uporem próbował przez nią przebiec. Dość powiedzieć, że polowanie nie jest zbyt trudne.
Najbardziej uciążliwym elementem gry jest jednak budowanie. Właśnie to miałem na myśli wcześniej, gdy wspominałem o długich i trywialnych czynnościach. Przy budowaniu jakiegokolwiek budynku musimy osobno konstruować każdy segment budowli. Ktoś mógłby zapytać, gdzie tu widzę problem, dlatego już spieszę z wyjaśnieniami. Otóż wspomniane segmenty nie dzielą się na podłogę, ściany i dach. Każdy z tych elementów jest podzielony na mniejsze segmenty, które budujemy osobno. W zależności od rodzaju budynku możemy mieć od kilku do kilkunastu segmentów ścian czy podłóg. Co więcej zgromadzenie materiałów też jest wyjątkowo mozolne. Naszym głównym budulcem jest drewno – kłody, deski, pieńki itd. Zaczynamy od ścięcia drzewa, następnie rąbiemy je na kłody, a kłody zanosimy na miejsce budowy lub do przetworzenia. Nasz limit udźwigu? Dwie kłody na raz. Zatem gdy mamy budynek, w którym ściany są podzielone na dziesięć segmentów, a każdy segment potrzebuje kilku kłód, to sami możecie się domyślić jak porywająca staje się rozgrywka. Nie zapominajmy też, że oprócz kłód możemy także potrzebować np. desek i wtedy cały proces wydłuża się jeszcze bardziej. Czy taki zabieg zwiększa realizm? Owszem, ale dlaczego twórcy zdecydowali się na realistyczne przedstawienie najbardziej mozolnego elementu rozgrywki jest dla mnie zagadką.

Ależ tu… przeciętnie
Skrytykowałem fabułę i rozgrywkę, to może chociaż aspekt wizualny ratuje tę grę? W skrócie, nie. Grafika wygląda bardzo przeciętnie. Jakbym miał ją do czegoś porównać, to pewnie gier z okolic 2006 roku. Nie byłoby w tym nic złego, lecz biorąc pod uwagę powyższe problemy, to chciałbym chociaż móc zwiedzać ładne lokacje. Niestety nie było mi to dane. Co więcej, tutajpojawia się też plejada błędów polegających głównie na znikających obiektach i zwolnionym renderowanie tekstur. Zdarzało się, że skały znajdujące się może dziesięć metrów od mojej postaci, stawały się niewidzialne, gdy zrobiłem krok w jedną lub drugą stronę. Co więcej, nawet nie musiałem ruszać postaci z miejsca by osiągnąć taki efekt. Wystarczyło wykonać czasem lekki obrót, by zobaczyć sztuczki ze znikaniem obiektów. Animacje są co najmniej dziwne. Postacie niezależne poruszają się sztywno (zwierzęta też). Obroty o idealne 90 stopni, to norma. Każdy wygląda jakby nie szedł po ziemi, a sunął tuż nad nią. Przy wytwarzaniuprzedmiotów też jest dziwnie. Zwłaszcza gdy musimy wytworzyć coś prostego, nie wymagającego narzędzi. Przykładem niech będzie mieszanka leczniczych ziół. Po wybraniu ich z kołowego menu, nasza postać wykonuje ruchy dłońmi, które mogę porównać chyba tylko do liczenia przysłowiowego “ecie pecie”. Z braku lepszego określenia stwierdzę, że wygląda to prostu głupio.

Podsumowując, Viking Frontiers, to jeden z najgorszych tytułów survivalowych w jakie przyszło mi zagrać. Czynności, które zawsze w tego typu grach zajmują sporo czasu, tutaj są rozciągnięte do poziomu absurdu. Dodatkowo brak sensownie skonstruowanej fabuły powoduje, że ta gra jest potwornie nudna. Ostatnimi gwoździami do trumny tego tytułu są bardzo przeciętna grafika, dziwne i brzydkie animacje oraz wszechobecne błędy. Jeśli chcecie zagrać w dobrą survivalową grę w nordyckim klimacie, to szukajcie dalej. Viking Frontiers na pewno nie jest tą grą.
Grę do recenzji dostaliśmy dzięki Ultimate Games S.A, za co dziękujemy, ale nie wpływa to na ocenę końcową produktu.

