Król może być tylko jeden
Historia zaczyna się od Flexo – zapomnianego bohatera z czasów, gdy Marvel funkcjonował jeszcze jako Timely Comics. Ewing wykorzystuje postać z komiksowej prehistorii i nadaje jej zupełnie nowe znaczenie, łącząc ją z mitologią symbiontów. Robot budzi się we współczesności, gdzie niemal od razu dochodzi do starcia z Dylanem Brockiem. Chłopak początkowo nie ma zresztą łatwego zadania, bo Flexo bierze go za Eddiego. To jednak dopiero początek znacznie większej układanki. Wątek ten okazuje się bowiem prowadzić prosto do Doktora Dooma i wydarzeń z czasów II wojny światowej. Eddie trafia do Latverii, gdzie próbuje zdobyć należący do Otta wehikuł czasu. Cel jest prosty – zmienić własną przyszłość. Doom, co raczej nikogo nie powinno dziwić, nie zamierza mu w tym pomóc. Konflikt szybko wymyka się spod kontroli, a obaj zostają wyrzuceni poza właściwą linię czasu.
I tutaj Ewing zaczyna naprawdę dobrze bawić się konwencją. Dwaj królowie trafiają do kolejnych epok, a scenarzysta bez większych kompleksów korzysta z możliwości, jakie daje podróżowanie w czasie. Jest spotkanie z dinozaurami, jest młody Peter Parker, jest też konfrontacja Dooma z jego dawnym wcieleniem. Każdy z tych pomysłów mógłby łatwo zamienić się w tani fanserwis, ale zazwyczaj pełni konkretną funkcję. Ewing przypomina przy tym, że historia Venoma od dawna nie jest już opowieścią o facecie w czarnym kostiumie polującym na przestępców.

Jednocześnie trzeba mieć świadomość, że fabuła potrafi mocno utrudnić lekturę. Scenarzysta wymaga od czytelnika pamiętania, kim w danym momencie jest Eddie, gdzie się znajduje i z którym etapem jego historii mamy właśnie do czynienia. Dochodzą do tego Meridius, Ogród Czasu, kolejne wersje bohatera i konsekwencje wydarzeń rozgrywających się w różnych punktach chronologii. Nie zawsze jest to łatwe do śledzenia, szczególnie jeśli ktoś nie pamięta wszystkich wcześniejszych wydarzeń.
Na szczęście obok tego rozbudowanego wątku pojawia się historia Dylana, która działa na znacznie bardziej przyziemnym poziomie. W pewnym momencie do akcji wkracza Toxin, którego nowym nosicielem zostaje Bren. Chłopak wikła się w sprawę tajemniczych porwań pracowników Alchemax, a Dylan próbuje dowiedzieć się, kto stoi za całą operacją. To prostsza historia, ale właśnie dzięki temu stanowi niezłą przeciwwagę dla czasowych łamigłówek Eddiego.
Jeszcze lepiej wypada późniejszy wątek z Czarną Wdową. Natasha wykorzystuje swojego symbionta w sposób, który dobrze pasuje do roli szpiega – może przejmować umysły innych osób, a nawet posługiwać się swoimi pomniejszymi braćmi przypominającymi pająki. Wspólnie z Dylanem rusza na ratunek porwanemu Brenowi. Nie jest to najbardziej skomplikowana intryga w całym tomie, ale Torunn Grønbekk nadrabia to tempem i liczbą starć. Kosmicznych „glutów” jest tu sporo, a do zabawy dołącza między innymi Sleeper.
Po prostu… Kosmos
Pod względem graficznym Venom jest komiksem bardzo różnorodnym. Przy tak wielu artystach zmiany stylu są nieuniknione, ale w większości przypadków nadają poszczególnym fragmentom własny charakter. Najlepiej wypadają plansze, na których rysownicy mogą wykorzystać kosmiczny potencjał historii i zaszaleć z wyglądem symbiontów.
Szczególnie wyróżnia się CAFU (Carlos Alberto Fernández Urbano). Jego masywne, ale proporcjonalne sylwetki świetnie pasują do świata Venoma, a gładka, połyskliwa faktura symbiontów sprawia, że wyglądają jak żywe organizmy. Artysta dobrze radzi sobie także z kosmicznymi istotami – w połączeniu z kolorami Franka D’Armaty Kang i Tyro nabierają naprawdę obcego charakteru. Nie brakuje też monumentalnych, niemal filmowych kadrów z ogromnymi sylwetkami Bedlama czy Toxina.

Ciekawie wypada kontrast pomiędzy organicznymi, płynnymi formami symbiontów a mechanicznym wyglądem Doktora Dooma czy retrofuturystycznym designem Flexo. Całość uzupełnia mocna kolorystyka D’Armaty. Zamiast ograniczać się do czerni, korzysta on z głębokich fioletów, granatów, zieleni oraz toksycznych czerwieni i pomarańczy. Szczególnie dobrze prezentują się sceny, w których światło odbija się od ciał symbiontów, a neonowe barwy przebijają się przez ciemne tła. Interesująco zaprojektowano również Czarną Wdowę – matowa czerń jej nowego stroju i krwistoczerwony symbol pająka tworzą prosty, ale bardzo efektowny kontrast.
Nie wszyscy artyści utrzymują jednak równie wysoki poziom. Plansze CAFU czy Kenna Lashleya potrafią sąsiadować z fragmentami o znacznie prostszej kresce, co momentami wybija z rytmu. Ramón Bachs wprowadza z kolei bardziej surowy styl, oparty na gęstym kreskowaniu i mocnym cieniowaniu. Pasuje on do mrocznego klimatu historii, choć jeszcze wyraźniej pokazuje, jak bardzo różnią się od siebie poszczególne fragmenty komiksu.
Jak to ocenić?
Venom Ala Ewinga od początku nie jest serią, która prowadzi czytelnika za rękę. Ten tom tylko mocniej to podkreśla – mamy podróże w czasie, alternatywne wersje Eddiego Brocka, symbionty z różnych epok, Kanga, Doktora Dooma i Czarną Wdowę. Brzmi jak przepis na chaos? Trochę nim jest. Jednocześnie trudno odmówić Ewingowi pomysłowości. Scenarzysta rozwija mitologię Venoma zapoczątkowaną przez Donny’ego Catesa i Ryana Stegmana, przesuwając ją jeszcze dalej w stronę science fiction. Brock nie jest już tylko człowiekiem związanym z kosmicznym symbiontem – staje się częścią znacznie większej układanki, w której czas, tożsamość i kolejne wcielenia bohatera odgrywają kluczową rolę.
Problem w tym, że nie zawsze łatwo za tym wszystkim nadążyć. Ewing lubi historie, których pełny sens ujawnia się dopiero po czasie, dlatego znajomość poprzednich wydarzeń jest tutaj właściwie konieczna. Dodatkowo tom dzieli się na dwa wyraźne wątki. Historia Dylana, Toxina i Czarnej Wdowy jest prostsza, bardziej nastawiona na akcję i momentami przypomina klasyczny komiks superbohaterski. Wątek Eddiego to z kolei znacznie bardziej pokręcona opowieść o czasie, tożsamości i kolejnych wersjach samego bohatera. Obie części są interesujące, ale nie zawsze dobrze ze sobą współgrają.

Najmocniejszym elementem pozostaje historia Brocka. Scenarzysta rozwija kwestię Tyro i Meridiusa, pokazując, jak z kolejnej wersji Eddiego rodzi się jeden z najważniejszych przeciwników serii. Wreszcie zaczyna być widać, dokąd zmierza cała czasowa układanka, a finał przynosi kilka mocnych zwrotów akcji, w tym jeden szczególnie interesujący związany z Carnage’em. Nie wszystko jednak działa równie dobrze. Tempo jest nierówne, część pomysłów wydaje się przekombinowana, a wątek Czarnej Wdowy nie wykorzystuje w pełni swojego potencjału. Mimo to trudno zarzucić Ewingowi brak ambicji. Z ulicznego przeciwnika Spider-Mana Venom stał się kosmicznym bytem, a scenarzysta konsekwentnie rozwija ją w tym kierunku.
Ostatecznie to tom, który lepiej działa jako fragment większej historii niż samodzielna opowieść. Czytany bez znajomości poprzednich wydarzeń może przytłoczyć, ale w kontekście całej serii zaczyna nabierać sensu. Jest dziwny, momentami chaotyczny i zdecydowanie nie dla każdego, ale kiedy poszczególne elementy zaczynają się łączyć, widać spójną wizję stojącą za całością.

