Światy bezpieczne, niebezpieczne i takie, o których lepiej zapomnieć.
Tytułowym emisariuszem jest Adam Zahorski, którego losy zaczynamy śledzić w momencie rozpoczęcia jednej z jego misji. Tym razem celem Adama jest przekonanie wrogich ludzi z innego uniwersum, że jego mocodawcy są do nich pokojowo nastawieni, mimo ich nieustającej niechęci. Za tymi pokojowymi deklaracjami kryją się jednak inne zamiary, gdyż pracodawca naszego emisariusza – NAR – dąży do spokojnego wydobywania niebezpiecznego, ale równie cennego materiału, jakim jest Chernobylite. Ów minerał zapewnia wręcz nieograniczone możliwości i ci, którzy poznali jego właściwości, mają na niego chrapkę.
Za pomocą Chernobylite ludzie mogą przenosić się do alternatywnych rzeczywistości, w których ten minerał występuje. Zaledwie parę światów zdołało opanować jego moc. Pozostałe albo zostały poważnie dotknięte skutkami działania tego materiału, albo można je nazwać istnym piekłem, ponieważ z wielkim pierwiastkiem wiąże się wielka odpowiedzialność. Gdy Chernobylite zaczyna występować (głównie wskutek wybuchu reaktora jądrowego), napromieniowanie powoduje powstanie istot dalekich od natury.
O trzęsieniu ziemi pod koniec.
Emisariusz dzieli się na trzy części, które są nierówne pod względem tempa. Tak naprawdę dwie pierwsze są swego rodzaju wstępem. W pierwszej dane jest nam lepiej poznać samego bohatera, jego umiejętności zdobyte dzięki doświadczeniu, intelekt oraz przemyślenia. Druga część jest wstępem do trzeciej, w której akcja prowadzi do wręcz spektakularnych wydarzeń. Można powiedzieć, że tak jak Alfred Hitchcock mówił o trzęsieniu ziemi w pierwszych sekundach filmu, tak tutaj to trzęsienie ziemi pojawia się w ostatniej części fabuły. Oczywiście metaforycznie, bo w trakcie opowieści Adama prześladują różne niebezpieczeństwa, ale to, co dzieje się pod koniec książki, kompletnie mnie zaskoczyło. Głównie dlatego, że nie spodziewałem się takiego obrotu spraw. Podkreślam, jest to zaskoczenie pozytywne.
Styl Roberta J. Szmidta przypadł mi do gustu. Bohater swoimi przemyśleniami i popełnianymi czasami błędami ukazuje się jako profesjonalista wrzucony w niecodzienną sytuację. Tworzy to z Zahorskiego postać wiarygodną i łatwą do polubienia. W samej opowieści innych postaci nie ma za dużo, gdyż głównie mamy skupić się na samotnym emisariuszu, który tylko czasami usłyszy przez słuchawkę swojego pomocnika Kossakowskiego. Jednak gdy już ktoś się pojawi, wzbudza podobne zainteresowanie co główny bohater. Świetnie też autor puszcza oczko do osób, które w Chernobylite zagrały, gdyż pojawiają się wspomnienia o takich postaciach jak Czarny Stalker czy profesor Semonov.
Tak jak całość historii Adama śledziłem z niekończącym się zaciekawieniem, tak brakowało mi pewnego elementu, który w pierwszej części gry Chernobylite pozwalał mi bardziej zżyć się z bohaterem, a mianowicie jego osobistej historii z ukochaną Tatianą. Tym bardziej odczuwałem ten brak, gdyż nasz emisariusz na pierwszych stronach książki traci kogoś ważnego. Był to dla mnie sygnał, że Adam może ujawnić szczegóły dotyczące relacji z ową personą, ale niestety nie dane mi było się tego doczekać.
Samo wydanie również nie pozostawia mi niczego, do czego mógłbym się przyczepić. W trakcie czytania zobaczymy różne grafiki przedstawiające uniwersum. Większych błędów nie dostrzegłem. Ogromny plus dla wydania za zielone brzegi stron z ikonami promieniowania. Wygląda to świetnie.
Emisariusz może być zarówno wstępem do świata Chernobylite, jak i ciekawą pozycją dla osób zaznajomionych już z serią gier od The Farm 51. Te ponad 300 stron nie tylko pozwolą nam śledzić ciekawą opowieść, ale też pozostawią nas po lekturze w fotelu z niedowierzaniem.

