On the occasion of the birthday of Matt Smith, known to us primarily from the cult BBC series – Doktor Who , in which he played the eleventh reincarnation of the popular Time Lord (the actor appeared in the production for three seasons), we have prepared (together with the guests) a list of the five best episodes from his participation.
The Doctor’s Wife
This is definitely my favorite episode from the time of the Eleventh! The episode was written by one of the most popular modern fantasy writers – Neil Gaiman (a big fan of the series), who perfectly combined his unique style with the characteristic atmosphere of the production. On the screen we observe the protagonist’s meeting with his non-obvious… wife.
This time the Doctor is called to help by another Time Lord, but on the spot it turns out that the living planet is a trap for his countrymen and their time travel machines. The House (mentioned antagonist) transfers the Tardis consciousness to the human body – Idris. On the screen we observe the amazing chemistry between the Doctor and his title wife, who once again (this time in a slightly different form) set off on an extraordinary adventure with a phenomenal sense of humor and answers to questions such as: why is the blue booth so often “wrong” in choosing a destination? The Doctor’s courtship to Tardis is also amazing (throughout the episode, the protagonists’ accounts are full of flirting and mutual adoration) and showing a certain independence of the heroine, claiming that she chose the Doctor and loves to go on adventures with him.
The great acting is also worth mentioning. This is definitely one of Matt Smith’s best performances, who on the one hand still creates a Doctor with a God complex, extraordinary self-confidence and a sly smile that solves every problem, and at the same time a mental kid, which can be seen especially in his relationship with even crazier Idris (phenomenal Suranne Jones ). All this makes The Doctor’s Wife absolutely my top 5 on New Who. – Mateusz Michałek
Eleven o’clock
The first full episode of each new Doctor is undoubtedly important, but the Eleventh Hour is worth mentioning for more than that reason. It works perfectly well as introducing Matt Smith to the series universe, immediately defining the creation of his character as energetic, crazy and bizarre, and at the same time extremely positive and self-confident. It all fits perfectly with the youngest actor to ever play this role (Matt was only 26 at the time). In addition, this first episode offers us many elements that we will necessarily associate with the eleventh, such as the phrase “bowties are cool” or the nickname Amy Pond, which sounds like The Girl Who Waited .
W dodatku Jedenasta Godzina to świetny przekrój różnorodności, jaką cały serial ma nam do zaoferowania. Pierwsze spotkanie Doktora z młodą Amelią ma w sobie urok produkcji familijnej, momenty z Więźniem Zero posługują się chwytami rodem z horroru, zaś cała reszta to zwariowane science fiction z angażującą akcją i nutką absurdalnego brytyjskiego humoru. Nie sposób też, bym nie docenił odcinka wprowadzającego moją ulubioną towarzyszkę Władcy Czasu, czyli wspomnianą już Amy Pond, podobnie jak jej wzruszającego origin story jako samotnej, ale odważnej i upartej dziewczynki, która tak głęboko wierzyła w istnienie spotkanego pewnego wieczoru Doktora, że wiary tej nie zdołała zachwiać ani jej rodzina, ani czterej psychiatrzy. Choć potrwało to czternaście lat, dorosła już rudowłosa Szkotka doczekała się swojej baśniowej przygody u boku tajemniczego podróżnika w czasie! – Krzysztof Dzieniszewski
The Beast Below
Second episode of The Eleventh Doctor and Amy Pond. They are both still so young, full of enthusiasm, with no storm clouds hanging over their heads: only them and the adventure. Eleventh tries to present Amy as a serious person, guide to the secrets of the universe or a cosmic detective, and he is endearing. Amy throws herself into the vortex of experiences, experiencing arguably the most epic pre-wedding night in the history of the world. He seems to be running away from the specter of adulthood. What she doesn’t know is that getting married is part of the adventure, not the end. Everything is a bit like a dream and not only because of the unusual outfit of the protagonist …
Jak przystało na pierwszą podróż Doktora i nowej towarzyszki, mamy skok w przyszłość i kosmiczną przestrzeń. Jedenasty i Amy Pond lądują na pokładzie ogromnego statku „Wielka Brytania” (bez Szkocji), który sunie przez wszechświat, a wszystko na jego pokładzie jest tajemnicą: od napędzających fabułę szczegółów, np. dlaczego dziecko jest smutne, po kwestię fundamentalną, mianowicie: jakim cudem on właściwie się porusza, skoro ma wyłączone silniki.
Gdy padło pytanie o mój odcinek Jedenastego Doktora, zawahałam się między kilkoma, bo wiele z nich uwielbiam. The Beast Below to była pierwsza myśl, bo choć zawsze tę historię lubiłam i doskonale pamiętam, jak zachwyciła mnie przy pierwszym oglądaniu, to tak naprawdę doceniłam ją niedawno. To jest taka ciepła opowieść. Mimo tego, że klimat statku zalatuje nieco dystopią (i oczywiście postapokalipsą), a wszystko ostatecznie sprowadza się do bezsensownego dręczenia niewinnego stworzenia, które chciało pomóc, ogólna wymowa jest chyba jedną z najpiękniejszych w tym serialu. To skoncentrowana, pojawiająca się wielokrotnie wcześniej i później myśl o komunikacji, empatii, zrozumieniu inności i szukaniu trzeciej drogi, gdy sytuacja zmusza nas do wybrania pomiędzy dwiema opcjami. Jedenasty chciał zrobić na Amy jak najlepsze wrażenie i niezbyt mu się to udało; w krytycznym momencie wyszedł z niego jego brak nadziei na szczęśliwe zakończenia. Za to sposób, w jaki ona przedstawiła się Doktorowi i widzom, dając dojść do głosu własnym obserwacjom i intuicji, był przepiękny – i przypomina, jak ogromnie ważne dla Doktora jest ludzkie towarzystwo. Nie zapomnijmy też, jakim ironicznym komentarzem do rzeczywistości i demokracji jest ten odcinek – „zapomnij” albo „protestuj”, co za przerażający w swojej prawdziwości wybór! Jeśli słabo pamiętacie ten odcinek, bardzo polecam powtórkę – ja w nim za każdym razem odkrywam coś nowego. – Magdalena “Lierre” Stonawska
The Lodger
I wondered how to describe the Tenant to prove that he should be among all the great, great or epic adventures of the Eleventh Doctor. A lot can be said about this episode, but the most important thing is that it is simply enjoyable. In the episode, we meet a sympathetic hero who steals hearts from the very first moment, and besides, we get a Doctor who tries to prove that he can live like an ordinary person. What could go wrong? The doctor has a great time, meets friends, plays football, talks to a cat, makes a career and destroys a cruel plan of cruel cosmic forces. This cute episode provides emotion, laughter and a bit of fear – just nothing more, nothing less!
Of course, I love great emotions, dramatic speeches and intricate storylines, but I also need these nice, simple episodes. It is this familiarity, cosiness and normality (as much as it is possible in the company of the Doctor) that has always found my heart. Although I don’t always have the Eleventh Doctor on my way, in Lokator I love him without reservations. The episode, although it seems inconspicuous, is “bigger in the middle” and you just have to see it to feel it … preferably several times. Besides, it’s a great position to turn on casually and spend a nice evening away from worries … – Ewelina Maziarczuk
Vincent and the Doctor
I like episodes like DW. Here the Doctor and his companions organize a trip to admire the wonders of this world, he notices a detail during said trip, he gets into the TARDIS to investigate something that gives rise to a bigger thing.
In addition, of all the guest appearances, I liked Tony Curran’s appearance the most. Not only did he depart for a moment from the roles of shadowy types and thugs, but he also beautifully portrayed Vincent van Gogh, making me fully committed to his unusual perception of the world, and thus also his suffering.
In one of the apartments I rented, there was a reproduction of Van Gogh’s “Sunflowers” glued to plywood, as it was done forty years ago. I was very tempted to add “For Amy” there… – Karolina Małas