Popularność cozy gier widoczna jest już od dłuższego czasu. Sukces Stardew Valley, Animal Crossing czy starszych odsłon Harvest Moon dobitnie pokazuje, że wielu graczy chce przed monitorem się zrelaksować, podlać buraczki i pójść spać, bo nie zawsze należy sięgać po miecz czy karabin. Jednak co, jeśli połączyć grę cozy, RPG oraz horror? Cóż, wtedy powitam Was w Elderfield, chociaż nie liczcie na relaks.
Czy to miejsce opuszczone przez Boga? Nie, skądże! Mamy wielu bogów!
Po krótkim epizodzie z tworzeniem postaci trafiamy do tytułowego Elderfield jako zwykły mieszkaniec, który na starcie znalazł się w środku lasu i jest świadkiem obrzędu okultystycznego. Po krótkiej wymianie zdań z mackotwarzowymi okultystami i ubiciem za pomocą kija ich zwierzątka przechodzimy do faktycznej części gry, w której… w sumie rób, co tam chcesz.
W teorii najważniejszą rzeczą powinna być praca na farmie. Przychodzimy do lokalnego farmera, by pomóc mu z uprawą pola, gdyż ów osobnik ma poważny problem z… wielkością swojego szkieletu i nie może nawet wyjść ze swojego domu. Misje samouczkowe poprowadzą nas przez pierwszą uprawę, a potem odblokujemy takie aktywności, jak górnictwo, wędkarstwo, kowalstwo czy drobne misje wykonywane dla NPC, polegające na mordowaniu niechcianych bywalców miasteczka Elderfield. A w niedzielę oczywiście do kościoła pomodlić się do boga, a raczej jednego z kilku możliwych bogów.
Od strony zaprojektowanego świata Welcome to Elderfield skojarzyło mi się z jakąś creepypastą, w której tytuł kończy się na „.exe”. Takie opowieści przeważnie brały wybraną grę i tworzyły historię o rzekomo przeklętej wersji tytułu. Widzę tutaj potencjał na Stardew Valley.exe, gdyż w teorii możemy siać pomidorki, ale też istnieją nasiona, z których hodujemy żywą przynętę, a nawet podlewać ludzką głowę, by później ją ubić i pozyskać z niej materiały, takie jak mięso czy zakrwawiona skóra. Miasteczko posiada mnóstwo przyjaznych osadników, z którymi możemy romansować. Szczególnie wyróżniają się szkielety, widma czy potwory chętnie przyjmujące nasze prezenty i zaloty. W całej mieścinie dzieją się rzeczy dziwne, niepokojące czy po prostu szalone. I to wszystko sprawia, że Welcome to Elderfield jest tak wciągające. Każda anomalia, lokacja czy zawierana przyjaźń ma tyle osobliwości, że brniemy w to, by tylko dowiedzieć się, co nas czeka.
Przyniesiesz mi coś z kopalni? Uważaj tylko na odłamki minerałów, potwory i wszechobecne negatywne wpływy istot ukrytych w ciemności. Powodzenia!
Jak wcześniej wspominałem, Elderfield dość szybko otwiera nam kilka interesujących możliwości, które poniekąd sprowadzają się do jednego… walki. Idziesz do kopalni po surowce? Każde uderzenie kilofem może ściągnąć na Ciebie uwagę potworów, a jakiś odłamek może uderzyć Cię w twarz, przez co dostaniesz niemożliwe do uniknięcia obrażenia. Chcesz oczyścić farmę? Hałasy też sprowadzają pobliskie stwory z lasu, a nawet jak tylko coś podlewasz, to do farmy może zawitać coś paskudnego. No dobra, to może ryby? No słuchaj, nigdy nie wiadomo, co wyłowisz. To może pomóżmy mieszkańcom? Super! To idź zabić dla nich jakiegoś półboga.
Tutaj widoczna jest największa siła i słabość Welcome to Elderfield. Tak szczerze, bycie cozy kompletnie grze nie wychodzi. Każda aktywność kończy się na walce, i to nie najłatwiejszej, przynajmniej na początku. Tak naprawdę dopiero zdobycie ekwipunku i odpowiedniej broni pozwoli na wykonywanie aktywności w umiarkowanym spokoju (a przynajmniej do momentu, aż potwory nie zaczną pojawiać się w potężniejszych formach). Może drobny spoiler: ważne jest szybkie pokonanie pierwszego bossa w galerii handlowej, co spowoduje odblokowanie drugiej akcji w turze. Większość napotykanych potworów może zaatakować dwa, a nawet trzy razy w swojej turze, a na samym starcie my możemy to uczynić zaledwie raz, przez co walka bywa frustrująca.
W naszym miasteczku jest prosta zasada: umiesz się bić, to przetrwasz
Co więcej, Welcome to Elderfield lubi trochę powkurzać gracza. W grze występuje mechanika rzutu kością przy różnych sytuacjach. Na przykład to, jak jakościowy będzie loot z wroga, zależy od rzutu kością; podobnie, gdy otwieramy jakąś paczkę, to jej zawartość też zależy od wyniku na kości. Nawet pójście spać kończy się rzutem, bo w nocy na 99% coś się stanie. Ktoś okradł mieszkanie, jakiś niewyjaśniony stwór dał nam prezent, zachorowaliśmy w trakcie snu, a może zaatakowały nas szczury. W Elderfield nie ma miejsca na odpoczynek.
Brzmi to trochę jak narzekanie, lecz wcale nim nie jest. Prawdę powiedziawszy, bardzo lubię Stardew Valley, jednak brakuje mi w grze czasami jakiejś odskoczni. Welcome to Elderfield może i zabiera spokój generowany przez SV, ale za to oferuje ciekawy świat, w którym wszystko może Cię zaskoczyć. Jak się trochę zadomowimy w miasteczku, to drobne walki nie przeszkadzają w codziennych aktywnościach na farmie czy podczas kopania. A jak się tym znudzimy, zawsze możemy spojrzeć na listę misji i odwiedzić lokację, gdzie może znajdować się jakieś wyzwanie, zagadka czy upiorna pogawędka. Walka też nie zawsze będzie taka sama, a to za sprawą różnych buffów i debuffów, które dostajemy w rozmaitych sytuacjach, np. poprzez wejście do ohydnie wyglądającego pomieszczenia, pomodlenie się do boga czy niepełny sen. A owe pozytywne i negatywne perki mogą się stackować do pięciu razy, np. choroba, która odbiera nam 10% zadawanych obrażeń, może spotęgować się do tego stopnia, że stracimy 50% zadawanych obrażeń. Spokojnie, pozytywne efekty też mają możliwość takiego wzmocnienia.
Sama turowa walka też posiada sporo udogodnień: mamy zarówno rytuały, będące odpowiednikiem czarów, jak i umiejętności fizyczne. Każdy rytuał czy umiejętność możemy nabyć dzięki przeczytaniu odpowiedniej książki. Możemy też w łatwy sposób wzmacniać naszego bohatera różnymi miksturami, a zdolność gotowania przyda nam się do przygotowań na trudne walki. Odblokowane przepisy pozwolą nam na zdobycie pożywienia mogącego zapewnić nam żywotność na kilka dni. Natomiast mechaniki głodu na szczęście nie ma. W Elderfield nie ma czasu na głód.
Mimo licznych walk w prostej turowej formie nie czułem znużenia podczas starć, zwłaszcza że z każdym nowo odwiedzonym miejscem napotykamy coraz więcej rodzajów przeciwników, a bossowie są tylko wisienką na tym mrocznym torcie. Wielokrotnie przed starciami czekają nas przygotowania w postaci ugotowania jedzenia, wykucia nowego uzbrojenia czy zabrania odpowiednich mikstur. A jeśli mimo tego spotka nas śmierć? Parę miedziaków z portfela i jesteśmy bezpieczni w domu. W Elderfield nie tak łatwo o szybką śmierć.
Nasze miasteczko jest pikselowe, by łatwiej oglądało się krew, flaki i inne fajne rzeczy!
Elderfield postawiło na piksele oraz ręcznie rysowane grafiki, które pasują do otaczającego świata. Taka oprawa wizualna sprawdza się zdecydowanie lepiej niż realistyczna grafika. Jest mimo to brudno, ponuro oraz w pewien sposób depresyjnie, ale, hej, to tylko okładka jakże… osobliwego miasteczka. Warto jednak spojrzeć na zrzuty ekranu, gdyż dla niektórych graczy może to być zbyt duża pikselizacja, zdecydowanie większa niż we wspominanym SV. Udźwiękowienie za to powinno przypaść do gustu fanom niepokojących brzmień. Muzyka jest na tyle przyjemna, że można jej słuchać poza grą.
Dla kogo jednak jest Welcome to Elderfield? Dla osób szukających cozy gry z odrobiną horroru mam jedno słowo: Nie. Natomiast jeśli kopalnia w SV była dla Was za małym wyzwaniem i elementy opieki nad farmą czy łowienie lepiej, żeby były dodatkiem, to Welcome to Elderfield jest dla Was.
Grę do recenzji otrzymaliśmy od wydawcy, za co bardzo dziękujemy, ale nie wpływa to na ocenę końcową produktu.
Nasza ocena: 8,5/10
Welcome to Elderfield jest dalekie od bycia cozy, jednak w tym szaleństwie jest metoda. Rolnictwo, łowienie czy przyjaźnie to tylko drobne elementy w tym niezwykle mrocznym RPG.Grafika: 8/10
Udźwiękowienie: 9/10
Grywalność: 8/10
Fabuła: 9/10
