Site icon Ostatnia Tawerna

Ukryta łowczyni – Danielle L. Jensen

ukryta

Kto by pomyślał, że tak prosta książka okaże się tak wciągającą i fascynującą pozycje, a jej bohaterowie tak dobrze wykreowani. Zresztą nie tylko, bo postaci, jakie pojawiają się na kartach powieści Danielle L. Jensen po prostu nie da się nie polubić, oczywiście mam na myśli tych „dobrych”. Choć o „złych” także można powiedzieć sporo pozytywnych słów, jak choćby to, iż nie są sztampowi i wcale nie okazują się typowymi czarnymi charakterami, pragnącymi jedynie zemsty czy rozlewu krwi.

A wszystko zaczęło się tak niewinnie – porwaniem pięknej panny przez brzydkie trolle. To miała być kolejna historia o wielkiej miłości i przezwyciężaniu problemów, a okazało się, że książka staje się czymś więcej. Pierwszy tom trudno nazwać książką, którą się przeczyta i o niej zapomni. Wręcz przeciwnie, to bardzo dobrze skonstruowany świat przedstawiony, z żywymi i myślącymi postaciami, do tego wszystkiego pojawia się odrobina magii, zagrożenia i wątek miłosny. I niby wszystko jest takie proste i przecież można powiedzieć: „Ale przecież to już było”. Ano było, i zapewne powróci jeszcze niejeden raz. Tylko że Jensen potrafiła z tego znanego stworzyć coś ciekawego. I jeszcze to zakończenie, które doprowadza czytelnika do białej gorączki! Czy w drugim tomie autorka także potrafi zainteresować snutą opowieścią i dodać do fabuły coś innego? Potrafi, oj potrafi.

Minęły trzy miesiące odkąd Cécile de Troyes została uwolniona z Trollus. Dziewczyna nie spoczęła jednak na laurach i nie zaczęła czerpać z życia pełnymi garściami. Mimo tego, że spełniło się jej największe marzenie związane z występami przed publicznością, bohaterka nie jest w stanie cieszyć się ze swoich osiągnięć. Ani z faktu, iż wreszcie przebywa ze swoją rodzicielką. Sen z powiek spędza jej niedola Tristana i innych trollowych przyjaciół dziewczyny. Choć, jak wiadomo, Tristan nie jest tylko jej przyjacielem – łączy ich silna więź oraz uczucie. Cécile robi wszystko, by odnaleźć czarownicę, która rzuciła klątwę na Trollus – Anushkę. Wie, że kobieta musi przebywać w Trianon, nie ma jednak pojęcia, jak wygląda i gdzie dokładniej jej szukać. A sprawa jest bardzo pilna, bo Trollus i ukochanemu bohaterki grozi wielkie niebezpieczeństwo. Czy de Troyes uda się odnaleźć czarownicę i zmusić ją do zdjęcia klątwy?

Tym razem większość wydarzeń przedstawionych w najnowszym tomie rozgrywa się w świecie ludzi. Autorka postanowiła zestawić ze sobą te dwa odmienne środowiska, by pokazać, ja bardzo, mimo powierzchownych różnic, ludzie są podobni do trolli. Człowiek nie włada wprawdzie magią, zwykły człowiek – czarownice się nie liczą, a trolle potrafią jej używać, ale jeżeli chodzi o charakter i to, co go napędza, przedstawiciel rasy ludzkiej okazuje się prawie taki sam jak mieszkaniec podziemi. Prawie, bo zawsze znajdzie się jakaś różnica.

Wystarczy spojrzeć na dwór trolli i ten ludzi – władza uderza do głowy. Ci którzy ją mają, chcę więcej, nieważne czy mieszkają pod ziemią, czy na jej powierzchni, z kolei osoby jej pozbawione zrobią wszystko, by ją osiągnąć. Knowania, spiski, morderstwa, hołdowanie zasadzie „po trupach do celu” – to króluje zarówno na dworze człowieka, jak i trolla. A gdzieś pomiędzy tym wszystkim, tym lepkim płynem chęci władzy, znajdują się Cécile i Tristan: ona na górze, on na dole.

Szkoda, że autorka mniej miejsca poświęciła Trollus, ten świat był bardzo ciekawy i przyciągał czytelnika. Przyszła jednak pora na wkroczenie w rzeczywistość Anushki, czarownicy, którą pragnie odnaleźć Cécile.

Skoro już mowa o głównej złej tego tomu – Jensen popełniła jeden poważny błąd. Bardzo możliwe, że zrobiła to specjalnie, ale jednak przy całej tej otoczce tajemnicy wokół znienawidzonej przez trolle postaci takie rozwiązanie okazuje się razić i miejscami nawet denerwować. Bardzo szybko czytelnik doda dwa do dwóch, już na pierwszych stronach, i odkryje tożsamość Anushki. Co psuje całą zabawę detektywistyczną. Oczywiście Cécile dowie się dopiero pod koniec powieści, kim jest czarownica. I tak kolejne strony żyje protagonistka żyje sobie w błogiej nieświadomości, a czytelnik już wie. Co gorsza, odbiorcę zaczyna denerwować ta niedomyślność bohaterki. Jensen powinna bardziej się postarać i lepiej ukryć tożsamość czarownicy.

Ukryta łowczyni jest o wiele mroczniejsza od Porwanej pieśniarki. Klimat okazuje się ciężki, przytłaczający, pojawiają się obietnice, które, w celu ich spełnienia, wymagają wielu wyrzeczeń, samo zachowanie bohaterów podsyca zło. A do tego dochodzi jeszcze rozbudowany wątek poświęcony magii. I to nie tylko białej, ale także tej krwi, czyli mrocznej i bardzo niebezpiecznej.

Relacje pomiędzy bohaterami również przestają być tak sielankowe jak w pierwszym tomie trylogii Klątwa. Rodzinna atmosfera się zagęszcza – Tristan został przez swojego ojca srogo ukarany za zdradę, a Cécile… Cóż, tutaj sprawa jest bardziej skomplikowana. Bohaterka żyje u matki, wykonuje każdą jej zachciankę. Próbuje zrozumieć swoją rodzicielkę, ale ta okazuje się bardzo specyficzną osobą. Do tego Fred, brat protagonistki, wbija swojej siostrze nóż w plecy, zdradzając ją. Jak widać nie ma tutaj miejsca na rodzinną sielankę.

Ukryta łowczyni nie jest tak pozytywną pozycją jak pierwszy tom trylogii. Dzieje się więcej, jest bardziej intensywnie i niebezpiecznie, protagonistów czeka starcie z siłami, jakich nie rozumieją. Muszą wybierać, często przedkładając własne życie nad innych, którą drogę obrać. A wszystko po to, by wygrać ze złą czarownicą.

Drugi tom, jak już wspomniałam, jest mroczniejszy. Skupia się na próbach odnalezienia Anushki i poradzenia sobie z klątwą ciążącą na trollach. Sensacja, powieść detektywistyczna, romans i lekka nuta magii – to wszystko znajdziemy w tej części serii. Jensen kolejny raz pokazała, że proste rozwiązania i wątki wcale nie są synonimem nudy.

Exit mobile version