Nie będzie szczęśliwego zakończenia? – recenzja albumu „Wiedźmin. Ballada o dwóch wilkach”, t. 7

Wiedźmin. Ballada o dwóch wilkach to kolejny tom komiksowej serii o Geralcie, napisany przez Bartosza Sztybora. Fabuła jest luźno inspirowana baśniami, zwłaszcza Czerwonym Kapturkiem i Trzema świnkami.

Polski (ceniony) scenarzysta

Bartosz Sztybor należy do najważniejszych współczesnych twórców rozwijających uniwersum Wiedźmina w formie komiksowej. Jego Ballada o dwóch wilkach, wydana przez Egmont, przenosi czytelnika do świata pełnego tajemnic, baśniowych motywów oraz moralnych dylematów. Recenzowany album zawiera zeszyty 1–4 miniserii The Witcher: The ballad of Two Wolves wydanej pierwotnie przez Dark Horse Comics.

Rozdział pierwszy i kolejne

Geralt z Rivii i jego wierny towarzysz Jaskier trafiają do Grimmwaldu – niegdyś dobrze prosperującego miasta, które po zamknięciu kopalni stopniowo podupada. Zubożali mieszkańcy ledwo wiążą koniec z końcem, a ich trudną sytuację wykorzystują trzy przedsiębiorcze siostry Schwinke, wykupując za bezcen kolejne domy i planując przekształcenie miejscowości w dochodowy kurort turystyczny. Napięcie narasta z każdym dniem. Sytuacja staje się jeszcze bardziej niebezpieczna, gdy w okolicy zaczyna pojawiać się tajemniczy wilkołak. Jedni są przekonani, że bestia działa na zlecenie sióstr, inni uważają, że jest narzędziem kogoś, kto chce pokrzyżować ich plany. W tej atmosferze wzajemnych oskarżeń i strachu Geralt podejmuje się śledztwa, dążąc do wyjaśnienia zagadki. Tymczasem Jaskier, jak zwykle, dostrzega w wydarzeniach materiał na kolejną wiekopomną balladę o dokonaniach wiedźmina. Fabuła Ballady o dwóch wilkach jest interesująca i trzyma w napięciu od początku do końca. Autor umiejętnie łączy motyw śledztwa z baśniową atmosferą i problemami społecznymi mieszkańców Grimmwaldu. Co istotne, prezentowany konflikt nie sprowadza się jedynie do walki z potworem, lecz pokazuje różne motywacje i interesy przedstawionych bohaterów.

Strona wizualna

Graficznie Balladę o dwóch wilkach wyróżnia baśniowy, a jednocześnie mroczny charakter opowieści. Kadry Mikiego Montlló są szczegółowe i pełne wyrazistych kolorów. Na uwagę zasługują zwłaszcza projekty postaci oraz krajobrazy Grimmwaldu, które budują atmosferę tajemnicy i niepewności. Grafiki nie tylko ilustrują wydarzenia, ale także pomagają oddać emocje bohaterów i podkreślają najważniejsze momenty fabuły. Dodatkowo na końcu albumu wydawcy załączyli alternatywne okładki różnych autorów – to miły i cenny dodatek dla fanów serii.

Słowem zakończenia

Komiksy o Wiedźminie są ciekawym uzupełnieniem książek i gier. Prezentowane historie nie skupiają się wyłącznie na walce z potworami, lecz pokazują także ludzkie konflikty, chciwość, strach i trudne wybory. Dzięki połączeniu interesującej fabuły z dopracowaną warstwą graficzną czyta się je szybko i z przyjemnością, ponadto stanowią wartościowe rozszerzenie wiedźmińskiego uniwersum.